Ze reikt uit naar de dageraad,
om te zien of haar geheimen
zich zullen onthullen.

Ze luistert naar het stille raam,
zo roerloos, alsof het
zelf ook luistert.

De koude wind door de bomen
lijkt zo ver weg, en toch roepend.
Ze luistert.

De stilte, als een dikke adem,
omringt haar.
En zij is er zelf
evenzeer van vervuld.

Alsof ze vergat wie ze was,
of wie ze zal worden.
De nieuwheid van dit moment,
de frisheid in haar ogen.

Het verlangen te onthullen
wat nu zo helder is,
maar dat ze niet vast
kan houden.

Ze draagt enkel de sleutel
om de deur te openen,
naar buiten te stappen
de frisse lucht in,
en te zien.

De vruchten van de tijd
proeven naar de zoetheid van zijn,
omringd door deze rauwe schepping.

♡

She reaches out to the dawn
to see if its secrets will be revealed.

She listens to the quiet window,
so still as if listening too.

The cold wind through the trees
seems so far away, and yet calling.
She listens.

The silence, like a thick breath,
surrounds her
and she is full of it too.

As if forgetting who she was,
or who she will be.
The newness of this moment,
the freshness in her eyes.

The longing to unveil
what is now so clear,
she can’t hold it tight.

She only holds the key,
to open the door
and go out into the fresh air
and see.

The fruits of time
taste the sweetness of being,
surrounded by this raw creation.