Hallo allemaal, welkom, welkom.

Ik weet eigenlijk nooit precies wat ik ga zeggen wanneer een van deze bijeenkomsten plaatsvindt. We komen al lange tijd samen, velen van ons al jaren. Veertien jaar, deze maand, sinds Papaji mij naar jullie toestuurde om jullie aan te bieden wat hij mij aanbood.

En werkelijk, het feit dat ik nooit precies weet wat ik ga zeggen, is de essentie van het onderricht. Want als wat ik te zeggen heb gememoriseerd kon worden, op kaartjes gezet, of herinnerd, dan is het niet echt het onderricht, niet echt wat wordt aangeboden.

Ik speel hier de rol van leraar, en jij speelt de rol van leerling in dit moment — of misschien de anti-leerling die zich in een kamer met een leraar bevindt, een zogeheten leraar — zodat dat hele spectrum aanwezig is. Dat zijn rollen die we spelen, en wij allemaal spelen vele rollen in ons leven. Rollen als ouder of kind, geliefde, vriend, man, vrouw, werker, afhaker, overwinnaar, verliezer, zieke, gezonde, levende, stervende — en talloze kleine subtitels.

En daar is niets mis mee; dat is simpelweg het spel. We bevinden ons in dit multidimensionale, buitengewone, ontzagwekkende spel. Dus dat is vandaag ons uitgangspunt: eerst erkennen dat er een veelheid aan rollen is, velen per seconde, die zo sterk zijn geconditioneerd en ingezonken dat ze onbewust zijn geworden; ze lijken eenvoudigweg te zijn wie je bent.

Maar als er de bereidheid is om alles wat je doet te herkennen, als je ook maar enig idee hebt hoe dat te doen, of zelfs wat het is dat je in dit moment doet, dan komt het uit het verleden — wat natuurlijk heel nuttig kan zijn. Je hoeft niet telkens opnieuw het alfabet te leren wanneer je een woord schrijft, of opnieuw je tafels te leren, of opnieuw te leren autorijden, of opnieuw te leren hoe een computer werkt — het is heel nuttig.

Het enige probleem ontstaat wanneer je de rollen gelooft als de waarheid van wie je bent. Want wanneer je de rol van zieke speelt, of de rol van gezonde, maak je een beoordeling over wie je bent op basis van die rol. Ik ben gezond, dus ik ben goed; ik ben ziek, dus ik ben slecht — of de wereld is slecht, of de wereld is goed.

Als je kunt herkennen dat het allemaal rol is — een multidimensionaal, verfijnd, mysterieus, kosmisch, alledaags, transcendent, profaan totaal van theater, wat we goddelijk theater kunnen noemen — dan ontstaat de mogelijkheid, de ruimte, om te herkennen wat in alle rollen aanwezig is. Wat beweegt niet terwijl het spel beweegt? Wat is de waarheid van wie jij bent?

En mijn leraar vroeg me alles te stoppen toen ik hem ontmoette, en het duurde enige tijd voordat ik begreep wat hij bedoelde. Ik dacht dat hij bedoelde dat ik fysiek moest stoppen met bewegen — maar het was een veel diepere uitnodiging. Stop alles. Wat hij zei was: stop elke rol die je speelt. En de rol die ik toen speelde was die van de uiterst serieuze zoeker. Ik zoek verlichting. En dat is een prachtige rol, een verfijnde, een mystieke rol wanneer je gevraagd wordt deze te spelen, en soms zelfs ermee te worstelen. Niet jij — ik bedoel: het is een vreemde rol voor de meeste mensen in de wereld. Het is geen normale rol, maar toch is iedereen hier op de een of andere manier gevraagd die rol te spelen. Dus ik herkende de schoonheid ervan, en ik was eigenlijk vrij goed geworden in het perfectioneren ervan.

Ik wist welke kleding ik moest dragen, welke houding ik moest aannemen, welke woorden ik moest zeggen, ik kende mijn meditaties, mijn mislukkingen, mijn successen — en ik zocht meer informatie over de rol. En zo ging ik naar een meester van verlichting, denkend dat hij me meer informatie zou geven zodat ik de verlichte zou kunnen zijn, of de ultieme zoeker naar de verlichte. Altijd gelukkig, altijd schoonheid en liefde verspreidend. Het klinkt mooi — als de briljante understudy die op een dag wordt opgeroepen om de hoofdrol te spelen.

En hij zei me alles te stoppen. En toen het eindelijk tot me doordrong dat hij alles bedoelde, werkelijk alles, ontstond er een moment van ontmoeting: een moment waarin onze ogen elkaar ontmoetten, waarin onze geesten open stonden voor elkaar, waarin onze harten in liefde klopten, waarin niets in de weg stond van één-op-één, zelf tot zelf.

En wat plaatsvindt in zo’n ware ontmoeting, waarin geen enkel concept aanwezig is over wat er gebeurt, is de waarheid van wie je bent. Het is een verfijnde ervaring, en de neiging is om die ervaring te willen vasthouden, maar mijn leraar zei: stop alles, zelfs dat. Houd dit niet vast, houd dat niet vast, houd dit niet bij je, houd dat niet weg, wees dit niet, wees dat niet — wees.

En ik dacht dat dat betekende: trek je terug in India, leef aan zijn voeten, speel nooit meer een van mijn andere rollen. En hij zei me ook daarmee te stoppen, terwijl hij me op een vliegtuig terug naar jullie zette, en me uitnodigde om deze rol te spelen. Niet 24 uur per dag — alleen wanneer hij vanzelf verschijnt. En altijd de waarheid te spreken in het spelen ervan.

Dat is de essentie van het onderricht. Het spel van het onderricht is onderzoeken hoe we conceptualiseren wat we zoeken, wat we liefhebben, wat we weten dat waar is. Dat zijn onze gesprekken, onze dans, onze woorden, onze rollen.

Wanneer je de transmissie van dit onderricht ontvangt — hoe je die ook ontvangt, via een blik, een woord, een televisiescherm, de natuur, of het mysterie van helemaal geen gebeurtenis — op dat moment komt er keuze in je leven.

Daarvoor is er geen keuze; het is allemaal mechanisch spel, robots die spelen. Maar op dat moment verschijnt keuze — niet gebaseerd op ik weet, maar op ik weet het niet. Ik weet het niet. Niet: ik weet dat ik niet weet — dat is weer te veel, een nieuwe rol. Een diepere, werkelijk levende: ik weet niet.

En dat leidde naar het tweede deel van zijn onderricht: wacht en zie. Stop, wacht, en zie. Heel eenvoudig. Eindeloos. Natuurlijk vereist het een enorme hoeveelheid vertrouwen, want alles waarvan we denken dat we het zijn, alle rollen die we hebben gespeeld of gezien bij onze ouders, onze leiders, onze leraren, onze advertenties, onze films, alles wat we in onszelf hebben gestopt en alles waarvan we hebben gezegd: nee, dat nooit — we weten dat het daar ergens zit. En de angst is dat, als we wachten en zien, wat we zullen zien heel slecht nieuws zal zijn.

Want we hebben de rol gespeeld van aardig, wonderlijk, liefdevol — maar we weten dat er vanbinnen een ellendige, lelijke, gemene, egoïstische, hebzuchtige, wellustige persoon zit, niet zoals iedereen. Of juist andersom: als je met jezelf opgeblazen raakt, denk je dat iedereen zo is — behalve jij.

Iemand hier die dat herkent? Meestal spreek ik tot mensen die geleerd hebben nederig te zijn en daardoor geleerd hebben zichzelf te haten voor hun hoogmoed of de delen van zichzelf die door die nederigheid heen glippen.

Dus het vraagt een enorme sprong in vertrouwen — een sprong in niet-weten. En ik ben hier om te zeggen: het is heel goed nieuws. Zoals de aanwezigheid van mijn leraar tegen me zei: het is goed nieuws. Zoals de aanwezigheid van Ramana, zoals de aanwezigheid van het moment waarin jij jezelf niet kent, zegt: dit is goed nieuws. Als je in niet-weten niet probeert te weten — als je stopt.

En dit is voor iedereen die ik nooit eerder heb ontmoet — zijn jullie hier? En het is ook voor allen die ik wel heb ontmoet en denken dat ze weten wat ik zeg. En het is voor mij, want het is mijn vreugde om hier te komen zonder te weten wat ik moet zeggen, vertrouwend dat ik dat ook niet hoef te weten. Dat de rol zelf gegeven is voor een specifieke bedoeling, en die bedoeling is het ontwaken van al het zijn. En dat, als de geest zich daaraan overgeeft, hij wordt gebruikt op een manier die ik niet hoef te kennen.

En dat is waartoe ik jullie uitnodig.

♡

Hello everyone, welcome, welcome.

I never really know what I'm going to say when one of these meetings occurs. We've been meeting together, a lot of us for a long time now, years. Fourteen years, this month, since Papaji sent me to meet you and to offer to you what he offered to me.

And really, the fact that I never exactly know what I'm going to say is the essence of the teaching. Because if what I have to say could be memorized or put on note cards or remembered, then it's not really the teaching, it's not really what's offered.

I'm playing the role of the teacher here, and you're playing the role of the student in this moment, or maybe the anti-student who's in the room with a teacher, a so-called teacher, so that there's that spectrum. Those are roles we play, and we, all of us, play many roles in our lives. Roles of parent or roles of child, lover, friend, husband, wife, worker, quitter, victorious one, defeated one, sick one, healthy one, living one, dying one, and many, many small subtexts.

And there's nothing wrong with that, that's just the play, we are in this multidimensional, extraordinary, awesome play. So that's what our point is here today, to first recognize that there are a multitude of roles, many seconds of roles, that have all been conditioned and digested to such a degree that they're unconscious, they just seem to be who you are.

But if there's a willingness to recognize everything that you do, if you have any idea of how to do that, or even what that is you are doing in the moment, it's coming from something past, which can be quite useful, obviously. You don't need to relearn the alphabet every time you write a word, or relearn your multiplication tables, or relearn how to drive, or relearn how to work a computer, it's very useful.

The only problem with it is if you believe the roles to be the truth of who you are. Then when you are playing the role of sick person, or you're playing the role of healthy person, you make an evaluation about who you are on the role, based on the role. I'm a healthy person, I'm good, I'm a sick person, I'm bad, or the world's bad, or the world's good.

If you can recognize that it's all a role, a multi-dimensional, exquisite, mysterious, cosmic, mundane, transcendent, profane, totality of theater, we can call it divine theater, then there is the opportunity, the possibility, the space, to recognize what is present in all roles. What doesn't move as the movement of play occurs? What is the truth of who you are?

And my teacher asked me to stop everything when I met him, and it took me some time to even get what he was talking about. I thought he meant stop moving, but it was a much deeper request. Stop everything. What he was saying is stop every role you are playing. And the role I was playing then was the very intent seeker role. I am seeking enlightenment. And that's a beautiful role, that's an exquisite role, it's a mysterious role when you're asked to play that role, and maybe even fight with it. Not you, I mean it's a weird role to most people in the world. It's not a normal role, but somehow everyone in this room, to some degree, was asked to play that. So I recognized the beauty of it, and I had actually gotten quite good at perfecting it.

I knew the clothes to wear, I knew the demeanor to put on, I knew the words to say, I knew my meditations, I knew my failures in it, I knew my successes in it, and I was seeking more information about the role. And so I went to a master of enlightenment, thinking he would give me more information so I could be the enlightened one or the supreme seeker of the enlightened one. Always happy, always giving out beauty and love. It sounds good, it's like, you know, the understudy, the brilliant understudy that one day will be called to play the role.

And he told me to stop everything. And when it finally sunk in, he means everything, really everything. Then there was a point of meeting, a point where our eyes met, where our minds were open to one another, where our hearts were beating in love, where there was nothing in the way of one-to-one, oneself to one another.

And what occurs in a true meeting, where there is no conception of what is occurring, is the truth of who you are. It is an exquisite experience, and the tendency is to try to capture that experience and to hold it, but my teacher said, stop everything, even that. Don't hold this, don't hold that, don't keep this, don't keep that away, don't be this, don't be that, just be.

And I thought that meant retreat to India, live at his feet, never play any of my other roles again, and he told me to stop that also, as he put me on a plane back to you, and invited me to play this role. Not to play it 24 hours a day, just to play it when it occurs. And to always tell the truth in the playing of who one is.

So that is the essence of the teaching. The play of the teaching is discovering how it is we conceptualize what it is we are looking for, what it is we love, what it is we know to be true. And those are our conversations, those are our dances together, those are our words, those are our roles.

When you receive the transmission of this teaching, however you receive it, through a look, through a word, through a TV screen, through nature, the mystery of no event occurring, it doesn't matter, whenever you receive the transmission, at that point there is choice in your life.

Before that there is no choice, it is all just mechanical play, robots playing. But at that point there is choice, not choice based on I know, but choice based on I don't know. I don't know. Not I know that I don't know. That is too much, that is another role, a deeper, truer, more alive I don't know.

Which then led into the second part of his teaching, which was wait and see, stop, wait and see. Very simple, endless. Of course it requires an enormous amount of trust, because all that we think we are, all the roles we have played or we have seen played in our parents or our leaders or our teachers or our advertisements or our movies or all that we have put into ourselves, all that we have said, no, never that.

We all sense that that is there and the fear is that if we wait and see, what we will see will be very bad news. Because we have played the role of being nice and wonderful and lovely, but we know inside there is a wretched, horrible, ugly, mean, spirited person who does selfish, greedy, lustful things, not like everybody else. Or the reverse, depending on if you are inflated with yourself then you think everybody else does that, not like you.

Any of those in here? Because generally I am speaking to people who have learned to be humble and in that have learned to hate themselves for their arrogance or for their parts of themselves that slip by the humility.

So it requires a huge amount of trust, a leap into not knowing. And I am here to tell you that it is very good news. As my teacher's presence was telling me, it is very good news. As Ramana's presence, as the moment of not knowing your own presence is saying, this is good news. If in not knowing you are not seeking to know, if you stop.

Okay, as for all the people I have never met before, are there any in here, if I have never met you before? And it is also for all the people that I have met who think they know what I am saying. And it is for me, because it is my joy to come here naked of knowing what to say and trusting that I don't need to know. That the role itself was given for a specific purpose and that purpose is the awakening of all being. And that if the mind surrenders to that, then the mind is used in a way I don't need to know.

And that is what I invite you to.