Het is één ding om de aard van het zijn te herkennen
wanneer we stil zijn, wanneer we zwijgen, wanneer we mediteren.

Het is iets anders om vanuit deze diepe diepte te leven te midden van het gewone leven.
Daar begint, zo je wilt, de werkelijke reis.

Want meestal is het menselijk bewustzijn geïdentificeerd met de oppervlakte,
met de beweging aan de oppervlakte van het leven,
de volgende gedachte, het volgende gevoel, het volgende verlangen, de volgende angst, het volgende probleem.

En we worden meegetrokken door de beweging van het leven.
En we geloven dat die beweging is wie wij zijn.

Er is niets mis met beweging, met de oppervlakkige beweging van het leven.
Gedachten bewegen, gevoelens bewegen, gewaarwordingen bewegen, activiteiten bewegen.

Het leven is een voortdurende beweging.
Daar is niets mis mee.

Maar wanneer we vanuit de oppervlakte leven, met andere woorden wanneer onze aandacht uitsluitend daarop gericht is,
leven we binnen een smalle bandbreedte,
met een beperkt gevoel van zelf.
Omdat we ons identificeren met die beweging.

We identificeren ons met de beweging van gedachten.
We identificeren ons met de beweging van gevoelens.
We identificeren ons met de beweging van het leven, de wereld en de omstandigheden.

En dan leven we als degene die alles moet beheren,
die alles onder controle moet houden,
die zich moet verdedigen,
alsof we een afzonderlijk bestaan zijn dat in stand gehouden moet worden
te midden van iets dat voortdurend verandert en schommelt.

Dit veroorzaakt een enorme hoeveelheid innerlijke onrust en innerlijke stress.

Maar zelfs terwijl de geest actief is, en zelfs terwijl het hart gevoelig blijft,
en zelfs terwijl de omstandigheden van het leven voortdurend veranderen,
is er een diepte die niet beweegt.

Er is een diepte in ieder van ons die niet onderhevig is aan beweging,
en toch wordt die zo vaak over het hoofd gezien.

Ze wordt niet over het hoofd gezien omdat ze ver weg of onbereikbaar is,
of alleen bestemd zou zijn voor mensen die een bepaalde spirituele onderscheiding
of positie hebben bereikt.

Ze wordt over het hoofd gezien omdat ze juist heel dichtbij is.

Ze is hier, verborgen in iedere omstandigheid,
als de grond van ons bestaan, als de grond van dit moment.
En zij is de stille openheid van bewustzijn,
vóór het persoonlijke zelf,
vóór de beweging van de geest die ervaring verdeelt in welkom en onwelkom,
spiritueel of onspiritueel,
goed of fout.

Voor de meeste mensen blijft dit onopgemerkt,
omdat de aandacht snel wordt vastgegrepen door de beweging van de geest,
de beweging van verdeeldheid.

Maar als we onszelf toestaan in elk moment naar binnen te vallen,
dan raken we minder snel verstrikt in die beweging.

Dat betekent niet dat we passief of afstandelijk worden.
We stijgen niet op de een of andere manier boven de wereld uit of boven ons leven.
We zweven niet rond in een soort bubbel van gelukzaligheid.

Integendeel, zonder de samentrekking van het afgescheiden zelf,
die ontstaat wanneer we opgesloten raken in die smalle bandbreedte van beweging,
die voortdurend veranderende beweging,
kunnen we het leven juist intiemer ontmoeten.

We kunnen voller voelen en waarachtiger reageren.
We zullen minder snel reageren vanuit angst of spreken vanuit de behoefte gelijk te hebben.
We zullen eerder reageren vanuit aanwezigheid
en spreken vanuit een diepere eerlijkheid,
een diepere openheid.

We zullen minder geneigd zijn omstandigheden te willen beheersen om vrede te vinden,
en eerder geneigd zijn de vrede te herkennen die altijd aanwezig is,
onder alle ervaringen.

En toch blijven gedachten opkomen, blijven emoties plaatsvinden.
Het lichaam blijft voelen, met pijntjes en ongemakken enzovoort.
En relaties blijven uitdagingen kennen.

Uitdagingen.
Maar we verwarren die bewegingen niet langer met wie wij zijn.
We kunnen helderder zien.
We kunnen zien dat er golven opkomen in een diepere oceaan,
eenvoudigweg uitdrukkingen van het leven die verschijnen in de uitgestrektheid van het zijn.

Dus het pad van ontwaken uit deze smalle identiteit,
de standaardpositie van het grootste deel van de mensheid,
bestaat er niet uit onze menselijkheid kwijt te raken,
maar haar van binnenuit te laten verlichten.

En hoe wordt zij van binnenuit verlicht?
Door ons telkens opnieuw de gelegenheid te geven
terug te keren naar datgene wat wezenlijk is,
wezenlijker dan de beweging van gedachten,
of de beweging van emoties,
of de beweging van omstandigheden.

Door bereid te zijn te zien hoe we ons verwijderen van het wezenlijke,
hoe we onszelf verlaten voor de volgende gedachte,
voor het volgende gevoel,
voor de volgende verschijning.

Elke samentrekking,
elke beweging van zelfverdediging,
elke angst of behoefte om onszelf te beschermen,
die deel uitmaakt van de beweging van het leven,
uitgelokt door omstandigheden, relaties enzovoort,
is een kans, een uitnodiging,
om terug te keren.

Want het laat ons zien waar we ons opnieuw met de oppervlakte hebben geïdentificeerd.

Dus wanneer een samentrekking, een trigger,
angst of onrust opkomt,
is dat niet bedoeld om onszelf te veroordelen,
maar om ons de liefdevolle gelegenheid te bieden te ontmoeten
wat hier aanwezig is als angst, pijn of samentrekking,
zonder oordeel.

En op die manier wordt alles wat verschijnt een deur terug naar de diepte van het zijn.

En zo begint de diepte van het zijn, het licht van het zijn,
de essentie van wie wij zijn,
ons menselijke leven te verlichten,
met al zijn turbulentie en al zijn hoogte- en dieptepunten.

Dus we hoeven niet te wachten, we hoeven dit niet uit te stellen,
dit verlicht worden,
dit leven vanuit de diepte
van het zijn.

We hoeven niet te wachten tot we spiritueel volmaakt genoeg zijn.
We hoeven niet te wachten op die bijzondere meditatie.

Ieder moment van het leven biedt ons de mogelijkheid
dat deze lichtkracht van het zijn zich uitdrukt door de menselijke vorm.

Vrij te zijn,
binnen het leven, niet vrij van het leven.

Vrij te zijn binnen gedachten of binnen emoties,
of binnen welke andere ervaring dan ook
die deel uitmaakt van het menselijke bestaan.

Niet ervan bevrijd te zijn,
maar erbinnen vrij te zijn.

En de grote vergissing is te geloven dat ontwaken tot de waarheid van het zijn
ons bevrijdt van het leven,
ons bevrijdt van de menselijke ervaring.

Nee, vrij zijn binnen die ervaring,
dat is radicaal.

Het is een radicale verschuiving,
waarbij we niet langer vanuit de oppervlakte leven,
niet langer vanuit de buitenkant, vanuit de periferie,
maar van binnen naar buiten leven.

Het is alsof er een revolutie van 360 graden heeft plaatsgevonden,
die ons niet terugbrengt naar dezelfde plek.

Die revolutie van 360 graden
opent het perspectief.

In plaats van die smalle band,
het perspectief van het ego,
het beperkte perspectief,
het perspectief van de persoon,
zien we het leven,
ontmoeten we het leven,
en laten we het leven toe vanuit de uitgestrektheid van het zijn.

En dus, in plaats van ons af te vragen:
‘Hoe kom ik daar?’
‘Hoe bereik ik verlichting?’
is het waardevoller om te vragen:
‘Waar identificeer ik mij met de oppervlakte?’
En ben ik bereid
de oppervlakte, de beweging, de golven
te zien door naar binnen te vallen?

En naar binnen is niet alleen naar binnen.
Het is naar binnen én naar buiten.

Het is een ruimere ruimte,
zodat die golven eenvoudig bewegingen zijn binnen dat grotere geheel.

Hoe kan ik vrij zijn?
Hoe kan ik dat kennen wat vrij is?

Dat wat onaangetast blijft,
dat wat onbegrensd is
door alles wat verschijnt,
zonder te ontkennen
wat verschijnt,
zonder te proberen erbovenuit te stijgen,
maar door erbinnen op te stijgen.

♡

It's one thing to recognize the nature of being
when we are still, when we are silent, when we are in meditation.

It's another thing to live from this deep depth in the midst of ordinary life.
That's where the real journey, if you like, begins.

Because most of the time human consciousness is identified with the surface.
The surface movement of life.
The next thought, the next feeling, the next desire, the next fear, the next problem.

And we become pulled by the movement of life.
And we believe this movement is who we are.

There's nothing wrong with movement, the surface movement of life.
Thoughts move, feelings move, sensations move, activities move.

Life is a constant movement.
There's nothing wrong with that.

But when we live from the surface, in other words, our attention is given solely to that,
we live in a narrow bandwidth.

A narrow sense of self.
Because we identify ourselves with that movement.

We identify with the movement of thought.
We identify with the movement of feeling.

We identify with the movement of life, the world, circumstances.
And then we live as the one who has to manage everything.
That has to control everything.
That has to defend.

That somehow we're a separate existence that has to be maintained.
In something that is always changing and fluctuating.

This creates an immense amount of internal agitation, internal stress.

But even whilst the mind is active, and even whilst the heart is tender,
and even whilst the circumstances of life keep changing,
there is a depth that does not move.

There is a depth in each of us that is not subject to movement.

And yet so often overlooked.
It's overlooked not because it's far away or out of reach,
or only for those who've attained some kind of spiritual
accolade or position.

It's overlooked because it's really close.

It's right here, hidden in every circumstance.
As the ground of our being, as the ground of this moment.

And it's the silent openness of awareness.
Prior to the personal self.
Prior to the movement of mind that divides experience into welcome and unwelcome,
spiritual or unspiritual,
right or wrong.

For most people this is overlooked.
Because attention is quickly locked into the movement of mind.
The movement of division.

But if we allow ourselves to fall inwards in each moment
then we are less likely to get caught in that movement.

It doesn't mean we become passive or detached.
We don't somehow rise above the world or rise above our lives,
floating in some kind of bubble of bliss.

On the contrary, without the contraction of the separate self
that takes place when we get locked into the narrow bandwidth of movement,
ever-changing movement.

On the contrary, when we don't live from that contraction.
We can meet life more intimately

We can feel more fully and respond more truthfully.
We're less likely to react from fear or speak from the need to be right.

We're more likely to respond from presence.
And speak from a deeper honesty,
a deeper openness.

We're less likely to attempt to control circumstances in order to find peace.
And we're more likely to recognize the peace that is always here
beneath all experiences.

And yet, thoughts still arise, emotions still take place.
The body still feels, has aches and pains and so on.
And relationships still have challenges.

Challenges.
But we don't mistake those movements for who we are.
We can see more clearly.

We can see that there are waves arising in a deeper ocean.
Simply expressions of life appearing in the vastness of being.

So the path of awakening out of this narrow band of identity,
the default position of most of humanity,
is not to get rid of our humanity
But to allow it to be illuminated from within.

And how is it illuminated from within?

By giving us the opportunity
to return over and over again to that which is essential.

More essential than the movement of thought.
Or the movement of emotion.
Or the movement of circumstances.

To be willing to see how we move away from the essential.
How we abandon ourselves for the next thought,
for the next feeling,
for the next appearance.

Every contraction,
every movement of defendedness,
every fear or every need to self-protect,
that is part of the movement of life,
catalyzed by circumstances, relationships and so on,
is an opportunity, an invitation,
to return.

Because it shows us where we've identified with the surface again.

So when a contraction or a trigger or
fear or anxiety arises.

It's not to serve the purpose of self-judgment
but to offer us the loving opportunity to meet.

What is here as fear or pain or contraction.
Without judgment.

And in this way, everything that appears becomes a doorway back to the depth of being.

And this is how the depth of being, the light of being,
the essence of who we are,
starts to illuminate our human life.

With all its turbulence and all its ups and downs.

So we don't have to wait, we don't have to postpone
this illumination,
this living from the depth
of being

We don't have to postpone until we are spiritually perfect enough.
We don't have to postpone for that special meditation.

Every moment of life gives us the opportunity
for this luminosity of being to express itself through the human form.

To be free
within life, not free from life.

To be free within thought or within emotion.
Or within any other emotion

Any experience we can have that is part of the human experience,
not from it.

And the great error is to believe that awakening to the truth of being
frees us from life.
frees us from the human experience.

No, to be free within it.
Is radical

It's a radical shift.
Where instead of living from the surface,
living from the outside, the periphery,
we live from the inside out.

It's as if there's been a 360 degree revolution
which doesn't bring us back to the same place.

The 360 degree revolution
opens the perspective.

Instead of being the narrow band,
which is the ego perspective,
the small perspective,
the personhood perspective,
we see life,
we meet life.

We allow life from the vastness of being.

And so rather than asking ourselves
How can I get there?
How can I achieve enlightenment?

It's more valuable to ask
Where do I identify with the surface?

And am I willing
to allow the surface, the movement, the waves,
to see by falling inwards.

And inwards is not just inwards.

It's inwards and outwards.
It's a broader space.

So that those waves are simply movements within that.

How can I be free?
How can I know that which is free?

That which is untouched.
That which is unbounded.

By anything that appears
whilst not denying
that which appears.

Not attempting to rise above it
but to rise within it.