867

People are afraid of being loved. Because love brings misery, love brings lies. Love brings imprisonment, love brings slavery, love destroys freedom. That's why people are afraid. And people cannot remain without love, because love is a necessary nourishment too. So they hanker for love, they desire to be loved and to love. They cannot remain alone. But the moment they meet the person, the other — the woman, the man — they become frightened too. Because they know now they are getting into a cage.

Because love is not yet unconditional, that's why people are afraid of love. And because love brings so many compromises. They have to compromise so much that they almost lose their original face. That's why people are afraid. And they cannot remain without it either, because it is a necessary nourishment for the soul.

In fact because it is a necessary nourishment of the soul, that's why people have learned to exploit it. If it was not such a necessity then there would have been no exploitation. Love is such a necessity that you can exploit it, you can make conditions. You can say 'I will love you only if you do this. I will love you only if you will love only me and nobody else, never. And I will love you only if you accept my conditions. These are the conditions.'

And a hungry man is bound to accept the conditions. He starts lying, he starts playing games, he starts being phony. He starts doing things which he never wanted to do, and he stops doing things which he always wanted to do. And then sooner or later he thinks it is too much a price for love, it is better not to be in love, it is better to be alone.

So people go on moving from aloneness to love, from love to aloneness. When they are alone the hunger is felt. When they are together, the ugliness of it.

I have heard:
—
De vermoeide, oude priester komt aan in de hemel, waar Sint-Pieter hem opwacht.

‘Geen diensten meer. Eindelijk rust.’

Sint-Pieter zegt: ‘Kies maar de zachtste wolk uit en ga lekker slapen. Je hebt je rust verdiend.’

Met een diepe zucht laat de priester zich in een wollige hemelse wolk zakken en dommelt in. Maar van echte rust is geen sprake. Om de haverklap luiden er kleine belletjes die hem wakker maken. Na een paar uur staat hij, inmiddels totaal overspannen, op uit zijn wolk, rent naar Sint-Pieter en beklaagt zich:

‘Wat bedoel je met dat ik kan uitrusten? Dit is een hel! Hoor die doordringende belletjes, die elke keer rinkelen zodra ik bijna in slaap val!’

‘O, het spijt me verschrikkelijk, maar ik kan er niets aan doen. Je zult eraan wennen. Ze maken nu eenmaal deel uit van het systeem dat registreert wanneer er op aarde een ernstige leugen wordt verteld. Nu je dat weet, zullen ze je niet meer storen. Slaap lekker.’

En verdomd, Sint-Pieters woorden komen uit. Nadat de priester zich weer op zijn wolk heeft neergevlijd, valt hij in een diepe slaap.

Maar midden in de nacht schiet hij met een schreeuw overeind, grijpt naar zijn hoofd en wordt in één seconde krankzinnig. Duizenden belletjes luiden rondom hem, met een oorverdovend kabaal.

‘Pieter, Pieter, red me! Wat gebeurt er?’

Pieter is er al en bedekt met zijn liefdevolle handen de oren van de arme priester.

‘Arme man, dit is het uur waarop geliefden elkaar ontmoeten en elkaar mooie dingen vertellen.’
—
The weary old priest arriving in Heaven before Saint Peter: 'No more service. Rest at last.'
Saint Peter: 'Just choose yourself the softest cloud, and sleep. You've earned your rest.'

With a deep sigh the priest sinks himself in a woolly Heavenly cloud and dozes off. But then there is no real rest. Every now and then, little bells ring and wake him up. After some hours, in a state of total neurosis, he gets up out of his cloud, runs up to Saint Peter and complains: 'What do you mean by I can rest? This is a hell. Hear those penetrating bells, ringing every time I'm just falling asleep!'

'Oh, I'm so sorry, but I can't do a thing about it. You'll get used to it. They are only part of the system of registering whenever a serious lie is being told down on Earth. Now that you know, they won't bother you any more. Sleep well.'

And sure as hell, Peter's words came true. After retiring to his cloud the priest falls into a deep sleep.

But then in the middle of the night he jumps with a scream, grabs his head, goes mad in a second. Thousands of bells ringing all around with thunderous noise. 'Peter, Peter, save me. What's happening?' Peter is there already and covers the ears of the poor priest with his loving hands. 'Poor man, this is the hour when lovers meet and say beautiful things to each other.'
—

Love brings a thousand and one lies in life. It is humiliating. One feels caged, imprisoned, compromised. One feels paralyzed, crippled. One feels chained in a thousand and one ways. That's why people are afraid of love.

One of my basic messages to you is: Never exploit love. That will be a great religious revolution in your life. Never exploit love. If somebody loves you, don't bring any conditions to it. If you love somebody, don't make him a cripple. Let your love become spacious. Give more space to the person than he had when he was alone. Give him nourishment. But don't poison his nourishment, don't possess him. Let him be free. More free than he ever was.

And then love grows into deep intimacy. When love brings freedom then love goes deepest. When love makes the other feel respected, not humiliated, not destroyed but enhanced. When love feels nourishing, liberating, then love goes deepest. Then love becomes prayer. It becomes the utmost, the ultimate experience of life.

Don't exploit love. Whenever you are in love, remember. And you will have to remember hard, because for thousands of years man has exploited love, and that has become habitual.

In the end, I would like to repeat Hakuin's song of meditation.
—
Alle wezens zijn van meet af aan boeddha's.
Het is als water en ijs:
zonder water is er geen ijs,
buiten de levende wezens zijn er geen boeddha's.

Omdat ze niet weten dat het dichtbij is, zoeken ze het ver weg. Wat jammer!
Het is als iemand die in het water staat en roept dat hij dorst heeft;
het is als het kind uit een rijk gezin dat is afgedwaald en tussen de armen terecht is gekomen.

De oorzaak van ons ronddolen door de zes bestaanswerelden
is dat we de donkere paden van onwetendheid bewandelen.
Van het ene donkere pad naar het andere,
wanneer zullen we ooit aan geboorte en dood ontsnappen?

De zenmeditatie van het Mahayana
gaat alles wat we erover kunnen zeggen te boven.

Schenken, moraliteit en de andere volmaaktheden,
het aanroepen van de naam, berouw en discipline,
en de vele andere juiste handelingen —
ze komen allemaal neer op de beoefening van meditatie.

Door de verdienste van slechts één enkele zitsessie
vernietigt men talloze opgehoopte zonden.
Hoe zou hij dan nog op verkeerde paden kunnen belanden?

Het Zuivere Land Paradijs is niet ver weg.
Wanneer deze waarheid eenmaal in eerbied wordt gehoord,
heeft degene die haar prijst en haar vreugdevol omarmt,
verdienste zonder einde.
Hoeveel te meer degene die zich naar binnen keert
en rechtstreeks zijn eigen natuur bevestigt,
dat zijn eigen natuur geen-natuur is —
zo iemand is de ijdele woorden voorbijgegaan.

De poort opent zich, en oorzaak en gevolg zijn één;
recht loopt de weg — niet twee, niet drie.
De vorm aannemend van de vormloosheid, gaand of terugkerend,
is hij altijd thuis.
De gedachte aannemend van het niet-denken, zingend en dansend,
is alles de stem van de waarheid.

Wijd is de hemel van de grenzeloze samadhi,
stralend de volle maan van de viervoudige wijsheid.
Wat valt er nog te zoeken?
Nirvana ligt helder voor hem,
deze plaats zelf is het Lotusparadijs,
dit lichaam zelf is de Boeddha.
—
All beings are from the very beginning buddhas.
It is like water and ice:
apart from water, no ice,
outside living beings, no buddhas.

Not knowing it is near, they seek it afar. What a pity!
It is like one in the water who cries out for thirst;
it is like the child of a rich house who has strayed away among the poor.

The cause of our circling through the six worlds
is that we are on the dark paths of ignorance.
Dark path upon dark path treading,
when shall we escape from birth-and-death?

The Zen meditation of the Mahayana
is beyond all our praise.

Giving and morality and the other perfections,
taking of the name, repentance, discipline,
and the many other right actions,
all come back to the practice of meditation.

By the merit of a single sitting
he destroys innumerable accumulated sins.
How should there be wrong paths for him?

The Pure Land Paradise is not far.
When in reverence this truth is heard even once,
he who praises it and gladly embraces it has merit without end.
How much more he who turns within and confirms directly his own nature,
that his own nature is no-nature — such has transcended vain words.

The gate opens, and cause and effect are one;
straight runs the way — not two, not three.
Taking as form the form of no-form, going or returning,
he is ever at home.
Taking as thought the thought of no-thought, singing and dancing,
all is the voice of truth.

Wide is the heaven of boundless samadhi,
radiant the full moon of the fourfold wisdom.
What remains to be sought?
Nirvana is clear before him,
this very place the lotus paradise, this very body the Buddha.
—
Enough for today.