Ik kijk hoe het oranje licht
de velden en de bomen wast.
Ik voel mijn hart ontvlammen,
dus val ik op mijn knieën,

om het lied van de krekels te horen,
de aarde te voelen,
en te weten dat ik thuis hoor
in dit Maxfield Parrish-licht,
voorbestemd om te vergaan met de nacht.

En ik ben in dit schilderij,
een vloeibare penseelstreek door de hemel.
Toch ben ik getuige
van hoe mijn vorm wordt geboren en sterft.
Ik verander het landschap,
en het landschap verandert mij.
Op de een of andere manier ben ik
deel van de Kunstenaar en het kunstwerk
van alles wat ik zie.

Eén licht, verborgen en toch aanwezig,
van dageraad, door nacht, tot dageraad.
Eén leven, zich delend en weer verenigend—
ik ga maar door en door…

Badend in dit vredige licht
voel ik mijn Zelf uitdijen.
Ik verlies de drang om te vluchten,
als een mus in Gods hand.
Ik verlies de vraag
en ik wórd het waarom en hoe
in het vluchtige,
altijd aanwezige hier en nu.

Ik kijk hoe het oranje licht
de velden en de bomen wast.
Ik voel mijn hart ontvlammen,
dus val ik op mijn knieën.

♡

I watch the orange light
wash the meadows and the trees
I feel my heart ignite,
so I get on my knees
to hear the cricket song,
to feel the earth
and know that I belong
in this Maxfield Parrish light,
destined to perish with the night

And I am in this painting,
a liquid brushstroke through the sky
Yet I am witnessing
my form take birth and die
I change the landscape
and the landscape changes me
Somehow I’m a part
of the Artist and the art
of all I see

One light, hiding yet abiding
from dawn, through night, to dawn
One life, dividing and uniting
I go on and on….

Bathed by this peaceful light,
I feel my sense of Self expand
I lose the need for flight
like a sparrow in God’s hand
I lose the question
and I become the why and how
in the evanescent,
ever-present here and now

I watch the orange light
wash the meadow and the trees
I feel my heart ignite,
so I get on my knees