Ik zou de kracht niet onderschatten
van een kleine, tedere impuls
uit het hart.
Een impuls die zo klein is
kan ons allemaal doen beven en wiegen,
of ons veilige, zelfgenoegzame leven openrijten.

Maar ik heb geleerd te vertrouwen
op die kleine, tedere golven,
ondanks mijn angst of mijn aangeleerde verdediging,
ook al leiden ze me soms
naar onverwachte plaatsen
die op dat moment,
eerlijk gezegd, nergens op slaan…

Zoals nu…
maar ik volg het toch
met dit lied dat wil komen
en zichzelf aan jou wil geven.

Ik kan niet zeggen dat ik weet
waar deze dans heen gaat
of waarom ik aan je mouw trek
wanneer jij loslaat
of waar ik mijn voeten moet zetten,
maar de uitnodiging is zo zoet.
En hoe dan ook,
ik ben bereid om het niet te weten.

We kunnen duidelijk niet vertrouwen
op de wereld van vormen
om onze harten te bewaken
of elke droom te koesteren.
Maar we kunnen hier nog steeds op vertrouwen:
op deze stroom van genade, deze kus
die door ons heen beweegt
als stroming door een beek.

En dus… waag ik me naar buiten,
als een treurduif in de schemer
die haar hymne aanbiedt.

Het is teer — en gevaarlijk
en prachtig, zo prachtig —
en broos…

Dit trillen dat roept
van binnenuit,
maar mijn trouw ligt niet bij mij of jou,
dus houd ik mijn oor tegen de grond,
en neem elk geluid op
tussen onze harten.
Ik hoop dat jij ook luistert.

♡

I wouldn’t underestimate the power
of a tiny, tender impulse
from the heart.
An impulse that’s that small
can rock and soothe us all,
or tear our safe, complacent lives apart.

But I’ve learned to trust
those tiny, tender waves,
despite my fear or habits of defense,
though they lead me, in some cases,
to unexpected places
that at the time,
frankly make no sense...

Like now….
but I’m following through
with this song that wants to come
and give itself to you.

I can’t say that I know
where this dance leads
or why I tug your sleeve
when you let go
or where to put my feet,
but the invitation’s sweet.
And anyway,
I’m willing not to know

Clearly we can’t trust
the world of form
to guard our hearts
or nurture every dream
But we can still trust this,
this flow of grace, this kiss
that moves through us
like currents through a stream.

And so…. I go out on a limb
like a mourning dove at dusk
offering her hymn.

It’s delicate–and dangerous
and beautiful, so beautiful–
and tenuous…

This quivering that’s calling
from within,
but my loyalty is not to me or you,
so my ear is to the ground,
absorbing every sound
between our hearts.
I hope you’re listening too.