Een duizendpoot gaat gewoon een ochtendwandeling maken. Een duizendpoot heeft honderd poten. Een kikker kijkt naar hem, kan zijn ogen niet geloven, knippert met zijn ogen en kijkt nog eens… honderd voeten! Hoe krijgt hij dat voor elkaar? Welke tilt hij eerst op, dan de tweede, dan de derde, dan de vierde…? Honderd poten! Als je de tel kwijtraakt, raak je verstrikt in je eigen poten en val je om.

Hij haast zich naar hem toe, springt voor hem en stopt de duizendpoot. Hij zegt: “Beste oom, ik zou u eigenlijk niet moeten storen tijdens uw ochtendwandeling, maar er is een zeer filosofische vraag in mijn hoofd ontstaan die ik niet kan oplossen – ik ben maar een kikker, ziet u. Alleen u kunt mij helpen.”

De duizendpoot zegt: “Wat is het probleem?”

De kikker legt uit: “Dit is het probleem. Ik zag uw honderd poten, ik heb ze geteld; en de vraag is: hoe doet u dat?”

De duizendpoot zegt: “Ik heb daar nooit over nagedacht. Ik zal eens proberen te zien hoe ik het eigenlijk doe. Ik heb er werkelijk nooit over nagedacht – ik heb nooit naar beneden gekeken en mijn poten geteld. Jij bent geweldig; jij bent een wiskundige en een filosoof!”

De duizendpoot probeerde het, en je kunt je voorstellen wat er gebeurde. Hij viel onmiddellijk om, al zijn honderd poten verstrengeld in elkaar. Hij werd erg boos op de kikker en zei: “Stel nooit meer iemand zulke vragen. Houd je filosofie voor jezelf! Idioot – mijn hele leven lang heb ik het prima gered, en niet alleen ik: miljoenen duizendpoten redden het perfect. Nog nooit is er iemand gevallen zoals ik. Maar nu ben ik bang: je hebt zo’n vraag in mijn hoofd gezaaid dat, als ik er niet vanaf kom, ik misschien helemaal niet meer kan lopen. Vertel me nu hoe ik van die vraag afkom.”

De kikker zei: “Ik weet het niet. Ik ben zelf ook in de war. Ik vroeg het juist aan u omdat u een ervaren persoon bent, een oude duizendpoot, en elke dag een ochtendwandeling maakt. Als u het niet kunt oplossen, hoe zou ik het dan kunnen? Ik ben maar een arme kikker.”

Ik weet niet wat er daarna met die duizendpoot is gebeurd, maar ik kan me voorstellen dat zijn hele leven een chaos werd. Steeds weer zou de vraag bij hem opkomen: “Honderd poten! Zet ik wel de juiste poot op de juiste plaats?”

Het leven heeft zijn eigen manier van gaan. Op het moment dat je alles begint te beheersen en te managen, bederf je het. Laat het leven zijn vrijheid.

Als het om liefde gaat: laat vrijheid toe en laat je niet leiden door vaste ideeën. Ervaar het – ga niet uit van het idee dat liefde blijvend is of niet blijvend. Ervaar, en je zult weten wat het is.

Neem je maatstaf niet van anderen over, over wat waar is en wat niet waar is. Dat zijn de leraren die de hele mensheid hebben bedorven. Zij vertellen je hoe je moet lopen, welke voet eerst en welke voet daarna, en als je ze in een andere volgorde zet ben je een zondaar en zul je in de hel vallen. De hel is nog ver weg; je valt hier al.

♡

A centipede is just going for a morning walk. Now, a centipede has one hundred legs. A frog looks at him, cannot believe his eyes, blinks his eyes, looks again… a hundred feet! How does he manage? Which one to raise first, then the second, then the third, then the fourth…? One hundred legs! If you forget the number you will be caught in your own legs and fall down.

He rushes up to him, jumps, stops the centipede and asks him, “Uncle, I should not stop you on your morning walk, but a very philosophical question has arisen in my mind, which I cannot solve – I am just a frog, you know. Only you can help.”

The centipede says, “What is the problem?”

The frog explains to him, “This is the problem. I saw your hundred legs, I counted them; and the problem is, how do you manage?”

The centipede said, “I had never thought about it. I will try and see how I have been managing. I have never thought about it – I really have never looked down and counted the legs. You are great; you are a mathematician and a philosopher!”

The centipede tried, and you can visualize what must have happened. He fell immediately, all his hundred legs entangled in each other. He was very angry at the frog and said, “Never again ask anybody such questions. Keep your philosophy to yourself! You idiot – I have been managing my whole life, and not only I, millions of centipedes are managing perfectly well. Nobody has fallen like me. But now I am afraid: you have created such a question in my mind that if I don’t get rid of this question I may not be able to walk at all. Now tell me how to get rid of this question.”

The frog said, “I don’t know. I am myself puzzled. I asked you because you are an experienced person, an old centipede, and you go every day for a morning walk; if you cannot solve it, how can I? I am just a poor frog.”

I don’t know what happened to that centipede afterwards, but I can imagine that his whole life must have become a mess. Again and again the question would have come to him, “A hundred legs! Am I putting the right leg in the right place?”

Life has its own ways. The moment you start managing everything, you spoil it.

Allow life its freedom.

About love, allow freedom, and don’t be guided by fixed ideas.

Experience – don’t go with the idea that love is permanent or not permanent.

Experience, and you will know it, what it is.

Don’t take the criterion from others about what is true and what is not true. These are the teachers who have been spoiling the whole of humanity. They tell you how to walk, which leg first and which leg second, and if you put them in some other order you are a sinner, you will fall into hell. Hell is far away; you will fall here!