Moeder van het land,
jij houdt mijn hand,
terwijl ik wandel
door de toppen en dalen van mijn leven.
Je blijft altijd geven, altijd luisteren,
altijd zingen —
en ik hoor je,
o, ik zing voor jou.

Je helpt me op te graven,
helpt me het hart in mijzelf te baren,
hernoemen, herwinnen
de ongetemde delen van mijn zijn.

Moeder van het water,
ik ben jouw dochter.
Leer me alsjeblieft hoe ik kan loslaten,
de drang om te weten waar ik heen ga.
Vertrouw het altijd stromende, altijd openende,
altijd groeiende.
Het leven te laten zijn,
het leven door mij heen te laten stromen.

Zij roept ons naar huis,
zij roept ons naar huis,
naar onze eigen harten.
Zij roept ons naar huis,
zij roept ons naar huis,
naar onze eigen harten.

Onze wilde harten,
onze wilde delen,
onze wilde harten.

♡

Mother of the land,
you hold my hand
as I walk through
the peaks and valleys of my life
You are ever giving, ever listening,
ever singing
and I hear you,
oh I sing for you

You help me unearth,
help me give birth to my own heart
Renaming, reclaiming
my untamed parts

Mother of the water,
I am your daughter
Please teach me how to let go
of the need to know where I’m going
Trust the ever flowing, ever opening,
ever growing
Allowing life to be,
allowing life to flow through me

She is calling us home,
she is calling us home
To our own hearts
She is calling us home,
she is calling us home,
To our own hearts

Our wild hearts,
Our wild parts
Our wild hearts