Stond in de tuin,
voelde mezelf wegzakken,
het leven is deze dagen een open wond.
Ik krijg geen adem,
ik hoor mezelf niet denken,
maar alles was toch al een waas.

Misschien vind ik,
vind ik mijn weg naar huis.
Er is gewoon zoveel te ontwarren.
Het weegt zo zwaar in mijn hoofd,
mijn voeten voelen gebonden en gebroken,
maar toch reizen ze verder.

Ik weet het niet.
Misschien zal ik het nooit weten.
Er is een weg,
er móét een weg zijn om te gaan.
Ik zal proberen met de wind mee te lopen,
waar ze me ook brengt,
op deze weg naar ergens,
op deze weg naar ergens,
op deze weg naar ergens.

Ik proef gif op mijn tong,
mijn botten voelen broos,
en dit glazen hart wordt langzaam steen.
Ik denk aan die dagen,
zij was zo klein,
halverwege de wereld en helemaal alleen.

Ik weet dat met zorg
wat binnenin zit verandert,
en gebroken stukken iets nieuws kunnen worden.
Jij reikte je hand,
het leven herschikt zichzelf —
dus reis ik verder.

Ik weet het niet.
Misschien zal ik het nooit weten.
Er is een weg,
er móét een weg zijn om te gaan.
Ik zal proberen, stap voor stap.
Ik loop met de wind, ze leidt me,
op deze weg naar ergens,
op deze weg naar ergens,
op deze weg naar ergens.

Armen en ogen wijd open —
ik ga nooit meer terug.

Ik weet het niet.
Misschien zal ik het nooit weten.
Er is een weg,
er móét een weg zijn om te gaan.
Ik zal proberen in de wind te dansen,
waar ze me ook brengt,
op deze weg naar ergens.

Ik weet het niet, ik weet het niet.
Misschien zal ik het nooit weten.
Er is een weg, zeker een weg,
er móét een weg zijn om te gaan.
Ik zal proberen, stap voor stap,
te lopen in de wind, ze leidt me,
op deze weg naar ergens,
ze ademt me,
op deze weg naar ergens,
ze kent me,
op deze weg naar ergens,
ze toont me,
op deze weg naar ergens,
op deze weg naar ergens.

♡

Stood in the garden,
feelin' myself sink,
life's an open wound these days.
I can't catch my breath,
I can't hear myself think,
but it's all been a fog anyway.

Maybe I'll find
I'll find my way home.
There's just so much untangling to do.
It's heavy in my mind,
my feet feel bound and broken,
but still they travel

I don't know.
Maybe I'll never know.
There's a way,
there must be a way to go.
I will try to walk with the wind,
wherever it leads me,
on this road to somewhere,
on this road to somewhere,
on this road to somewhere.

I taste poison on my tongue,
my bones feel brittle,
and this glass heart is turning into stone.
Remembering those days,
she was so little,
halfway 'round the world and all alone.

I know that with care
what's inside changes,
and broken pieces turn to something new.
You held out your hand,
life rearranges,
so still I travel.

I don't know.
Maybe I'll never know.
There's a way,
there must be a way to go.
I will try, a step at a time.
I'll walk with the wind, it leads me,
on this road to somewhere,
on this road to somewhere,
on this road to somewhere.

Arms and eyes open wide —
I am never going back again.

I don't know.
Maybe I'll never know.
There's a way,
there must be a way to go.
I will try to dance in the wind,
whenever it leads me,
on this road to somewhere.

I don't know, I don't know.
Maybe I'll never know.
There's a way, surely a way,
there must be a way to go.
I will try, a step at a time,
to walk in the wind, she leads me,
on this road to somewhere,
she breathes me,
on this road to somewhere,
she knows me,
on this road to somewhere,
she shows me,
on this road to somewhere,
on this road to somewhere.