(Osho - serie 'The Golden Future')

Stilte wordt meestal begrepen als iets negatiefs, iets leegs, de afwezigheid van geluid, van lawaai. Dit misverstand is wijdverbreid omdat maar weinig mensen ooit echte stilte hebben ervaren. Alles wat zij in de naam van stilte hebben meegemaakt, is slechts geluidsloosheid. Maar stilte is een totaal ander verschijnsel. Het is volkomen positief. Het is existentieel, het is niet leeg. Het stroomt over van een muziek die je nog nooit eerder hebt gehoord, van een geur die je onbekend is, van een licht dat alleen door de innerlijke ogen kan worden gezien. Het is niets fictiefs; het is realiteit, een realiteit die al in iedereen aanwezig is — alleen kijken we nooit naar binnen. Al onze zintuigen zijn extrovert. Onze ogen kijken naar buiten, onze oren luisteren naar buiten, onze handen bewegen naar buiten, onze benen en al onze zintuigen zijn bedoeld om de buitenwereld te verkennen.

Maar er is ook een zesde zintuig, dat slaapt omdat we het nooit hebben gebruikt. En geen enkele samenleving, cultuur of onderwijsinstelling helpt mensen om dit zesde zintuig actief te maken. Dat zesde zintuig, in het Oosten, wordt het “derde oog” genoemd. Het kijkt naar binnen. En zoals er een manier is om naar binnen te kijken, zo is er een manier om naar binnen te luisteren, zo is er een manier om naar binnen te ruiken. Zoals er vijf zintuigen naar buiten gericht zijn, zijn er vijf tegen-zintuigen die naar binnen bewegen. In totaal heeft de mens tien zintuigen, maar het eerste zintuig dat de innerlijke reis start, is het derde oog, en daarna beginnen de andere zintuigen zich te openen.

Je innerlijke wereld heeft zijn eigen smaak, zijn eigen geur, zijn eigen licht. En het is volkomen stil, immens stil, eeuwig stil. Er is nooit enig geluid geweest, en er zal nooit geluid zijn. Geen woord kan daar doordringen, maar jij kunt er komen. De geest kan daar niet komen, maar jij kunt er komen, omdat jij niet de geest bent. De functie van de geest is opnieuw om een brug te zijn tussen jou en de objectieve wereld, en de functie van het hart is om een brug te zijn tussen jou en jezelf.

De stilte waar ik over spreek is de stilte van het hart. Het is op zichzelf een lied, zonder woorden en zonder klanken. Het is alleen uit deze stilte dat de bloemen van liefde groeien. Het is deze stilte die de tuin van Eden wordt. Meditatie, en alleen meditatie, is de sleutel om de deuren van je eigen wezen te openen.

Het lichaam kent zijn eigen stilte — dat is zijn eigen welzijn, zijn eigen overvloedige gezondheid, zijn eigen vreugde. Ook de geest kent zijn stilte, wanneer alle gedachten verdwijnen en de hemel zonder wolken is, slechts een pure ruimte. Maar de stilte waar ik het over heb, is veel dieper.

Ik spreek over de stilte van je wezen.

Deze stiltes waar jij over spreekt kunnen verstoord worden. Ziekte kan de stilte van je lichaam verstoren, en de dood zal dat zeker doen. Een enkele gedachte kan de stilte van je geest verstoren. De stilte van het lichaam en de geest is kwetsbaar en oppervlakkig, maar op zichzelf zijn ze goed. Ze ervaren is nuttig, omdat het aangeeft dat er misschien nog diepere stiltes van het hart zijn.

En de dag dat je de stilte van het hart ervaart, zal het opnieuw een pijl van verlangen zijn, die je nog dieper beweegt.

Het diepste centrum van je wezen is het centrum van een cycloon. Wat er ook omheen gebeurt, het raakt het niet; het is eeuwige stilte. Dagen komen en gaan, jaren komen en gaan, tijdperken komen en verstrijken, levens komen en gaan, maar de eeuwige stilte van je wezen blijft precies hetzelfde — dezelfde geluidloze muziek, dezelfde geur van goddelijkheid, dezelfde transcendentie boven alles wat sterfelijk is, boven alles wat vergankelijk is.

Het is niet jouw stilte.

Jij bént het.